Galaktyka Łapińskiego

Pionowa litografia w odcieniach trzech kolorów: czerwieni, błękitu i czerni. Przedstawia połowę skrzypiec ukazanych w pionie. Struny wyznaczają oś pośrodku kompozycji. Gryf około połowy ucięty górną krawędzią grafiki. Niżej prawa część pudła rezonansowego. Jest ono cieniowane ku prawej od czerni pod strunami, przez poszarzały beż, do intensywnej czerwieni. Ta przecięta esowatym, białym efem. Od dołu pudło ucięte zajmującymi całą szerokość dzieła klawiszami pianina. Tworzą one poziomy prostokąt z górną krawędzią w odcieniu turkusowego błękitu. Białe i czarne klawisze tonowane w płynny sposób. Przejścia barw niezauważalne. Z lewej na cieniowanym, czarno-szarym tle nachodzące na siebie dwa trójkąty prostokątne. Namalowane w tonalnych przejściach między czerwienią a szarością. Ich podstawy zwrócone ku lewej krawędzi dzieła. W kilku miejscach kompozycji cztery szare koła łudząco kojarzące się z kulami. Na dole ołówkiem: X SYMPHONY i sygnatura artysty z datą ’86.

Pionowa flamagrafia, czyli rysunek pisakami. Na białym tle wachlarzowata forma o futurystycznej stylistyce. Łączy geometrię z kształtami przypominającymi organiczne struktury. W lewym dolnym rogu iluzjonistycznie malowana forma biżuteryjna. Jest okrągła z wpasowanymi w środek czterema wypukłymi perłami. Wychodzą od niej cztery pola rozpięte między pięcioma harmonijkowo złożonymi częściami, jak wpółotwarty wachlarz. Wewnątrz każdego pola opalizujące, podwójne rzędy kulistych form, niczym struktury komórkowe. Są biało-różowo-liliowe, cieniowane tak, że wydają się być wypukłe. Na końcu każdego z czterech pól kształt podobny do biżuteryjnej formy. Harmonijki niczym promieniste wiązki. Ściśnięte, cieniowane różem i liliową szarością. Sprawiają wrażenie przestrzennych, możliwych do rozsunięcia w szeroki wachlarz.

Pionowa litografia z połączenia kilku pozornie niepasujących do siebie elementów. Wydruki gradientowe, co oznacza płynne przejścia między kolorami dające efekt głębi i przestrzenności wybranych elementów. Tło w odcieniu tonowanej soczystej zieleni rozmywającej się ku krawędziom do cytrynowej żółci.

Trzy różnej wielkości zielono-cytrynowe prostokąty w poziomie. Przylegają do siebie, jeden pod drugim. Na każdym fragment wydruku większej całości. To przebiegający przez środek pionowy kształt w odcieniu turkusowego błękitu. Jest cieniowany tak, że boki są coraz bardziej niebieskie. Na nim w prostokącie od góry brązowa litera V z ramionami ku rogom. W środkowym prostokącie odwrócona forma V. Styka się swoim wierzchołkiem z wierzchołkiem górnej. W najniższym prostokącie ponownie litera V. Końce jej ramion prawie przylegają do końców ramion wyższej litery.

Prostokąty tak dopasowane kolorystycznie, że z pionową formą wyglądają jak jednolita całość. Pod najniższym prostokątem zakończona zaostrzonym czubkiem. Wokół niego liczne, cieniowane błękitem, brązem i szarością koła, jak formy sferyczne. Nieregularnie rozsypane przesłaniają się wzajemnie. Na całej karcie subtelnie wyróżniające się czarnymi, precyzyjnymi kreskami pióro. Zamiast stosiny kłos pszenicy.

Pionowa kompozycja graficzna. Dzielona po skosie od prawego górnego rogu do lewego dolnego. Po lewej przylegająca do krawędzi podziału kartka z mocno zawiniętym prawym górnym rogiem. Gradientowo, czyli płynnie przechodzące odcienie błękitu, różu i żółci tworzą iluzję trójwymiarowości. Zawinięty róg wygląda, jakby wystawał przed powierzchnię kompozycji. Pośrodku koło cieniowane czerwienią i szarością tak, że łudzi oko pozorną kulistością.

Po prawej z dolnego rogu wystaje prostokątna forma. Tonacja zimnej i ciepłej czerwieni z rozbieleniem przez środek sprawia, że kształt wygląda jak tuleja. Nad nią różowo-szara kula, jak wystrzelona w kierunku tej nad ukośną krawędzią.

Barwna akwarela w poziomie przedstawiająca dawny, parterowy dworek z użytkowym poddaszem. Kryty dwuspadowym dachem jest symetryczny wobec osi głównej. Elewacja z pionowo ustawionych desek. Pośrodku dwie kondygnacje. Główne wejście z okazałego, wyłożonego kamiennymi płytami ganku. Z trzech stron otacza go zieleń traw i niskich krzewów. Prowadzą na niego dwa stopnie. Na dwóch ławkach na ganku szkicowo malowane kilka osób. Na prawo i lewo od drzwi po jednym oknie. Układ powtórzony na drugiej kondygnacji z drzwiami balkonowymi. Po bokach parterowe, symetryczne części. W każdej para dużych, prostokątnych okien. W tych samych osiach małe kwadratowe okienka w partii poddasza. Zza dachu wystają duże drzewa. W prawym dolnym rogu sygnatura Łapiński i data 2000.

Fragment widoku miasta w poziomie, malowany rozwodnioną akwarelą. Na pierwszym planie ulica z dwiema latarniami i kilkoma szkicowo namalowanymi postaciami. Wznosi się łagodnym skosem ku górze w prawo. Po jej drugiej stronie bladozielona powierzchnia. Poprzedza biały budynek o renesansowych i klasycyzujących cechach. Na wysokiej podbudówce z półokrągłymi oknami piwnicznymi wysoki parter. W fasadzie i uchwyconej po skosie bocznej elewacji po dużym oknie. Każde ujęte architektonicznymi, dekoracyjnymi listwami. Po prawej duży ganek z balustradą i kilkoma schodkami. Prowadzi do podcieni. To trzy łuki wspierane przez kolumny. Między nimi mocno zacieniona, malowana poszarzałym brązem przestrzeń. Nad płaski dach wystają zielono-brązowe plamy koron drzew. W głębi wieżowiec o niewyraźnych krawędziach i oknach jak wielokrotne, szare muśnięcia.

Litografia w pionie. Na białej karcie od góry i dołu wydrukowane dwa różnej wielkości prostokąty w poziomie, zajmujące prawie całą szerokość. Na przestrzeni między nimi i częściowo kryjąc prostokąty pionowa forma. Przypomina wypukłą ramę. Iluzję wybrzuszenia tworzy gradientowo naniesiona barwa w odcieniu beżu, pośrodku rozjaśniona prawie do bieli. Wewnątrz masa kół różnej wielkości. Złudzenie kulistości uzyskano przez gradientowe cieniowanie, czyli płynne przejścia między brązami, szarością i różem. Część kul poza dolną krawędzią ramy. Wyglądają jakby wysypywały się na zewnątrz.

Na pionowej, białej karcie rysunek flamastrami futurystyczno-geometrycznej formy z elementami przypominającymi organiczne struktury komórkowe. Wszystkie linie, kontury i formy rysowane cienko, precyzyjnie. Można wyodrębnić każdy detal. Kolory: czerwony, zielony, niebieski, żółty.

Duży okrągły kształt o wielokrotnym konturze wypełniony kulistymi i zbliżonymi do kulistych formami różnej wielkości. Jest podzielony na wiele zbliżonych do trójkątów części poprzez wiązki promieni. Krzyżują się one w małym okręgu narysowanym pośrodku dużego. Mniejszy jest pełen form przypominających pączkujące komórki. Wiązki wystają poza większy okrąg. Promienie mają różną długość, przez co końce wiązek wydają się być poszarpane.