spełniały ważną rolę w kulturze różnych grup etnicznych — jako czynniki magiczne, a zarazem środki lecznicze. Ich działanie nasenne znane było od czasów najdawniejszych. Stosowane były nie tylko jako leki i trucizny, ale także — jako środki wywołujące narkozę.

Również w Polsce tradycje kultury prasłowiańskiej i słowiańskiej, w której rośliny odurzające — jak np.: mak i konopie, miały ogromne znaczenie — przetrwały do czasów współczesnych. Wiedza o roślinach, które odpowiednio spreparowane przynosiły nie tylko ukojenie w chorobie, ale także wywoływały halucynacje czy powodowały śmierć przez zatrucie była wiedzą tajemną, wiedzą tabu, strzeżoną przez pokolenia szamanów i znachorów ludowych; toteż niezwykle trudno było i jest odnaleźć autentyczne przekazy o wykorzystywaniu roślin halucynogennych w minionych epokach. Wiedza tabu o narkotykach i halucynogenach roślinnych stanowiła wielką siłę i broń, którą dysponowali tylko nieliczni „wtajemniczeni”. Dopiero nowożytna nauka odkrywała przyczyny niezwykle silnego działania biologicznego.

Wstęp wolny