Jak w „Encyklopedii Staropolskiej” (1900-1903), w rozdziale poświęconym „roślinom miłośniczym” pisał Zygmunt Gloger:

[W rękopisach jest] (…) mowa o pewnym poroście, który w kształcie brody zwiesza się w lasach z gałęzi drzew obumierających i nazwany jest „Całuj mnie”. Najczęściej wspominany jest „nasięźrzał”, najgłówniejsze magiczne ziele miłości, maleńka i szczególna paproć (…). Obok niego występuje i lubczyk, i wielce czarodziejski dziewięciornik. W ogródkach średniowiecznych — jak się z tych rękopisów dowiadujemy — hodowano różę miłości, którą z łacińskiego philirosa nazywano fioletką. (…) Nie brakło wówczas w szlacheckich dworkach i kwiatu miłości (Flos amoris), zwanego wówczas brunatem lub szarłatem.

A częstować będziemy ciasteczkami rozmarynowymi:)

Wstęp wolny.